Sytske gegrepen door Gods missie: "Allerbelangrijkst dat je in Zijn wil bent"
Bijna zingend komt Sytske Feddes (54) de smalle trap af met een groep mensen die ze aan boord van de Logos Hope in Scheveningen heeft rondgeleid. Haar enthousiasme werkt zichtbaar aanstekelijk. Zelf zou ze zo weer aan boord gaan. “Toen ik hierheen kwam, borrelden al die verhalen van 15 jaar weer op. En dan wil ik meteen terug…”
Op negentienjarige leeftijd stapte Sytske in Australië aan boord van de Doulos. “Ik was altijd al geïnteresseerd in zending, maar wist niet wat ik moet kiezen.” Tot ze een nieuwbrief van Operatie Mobilisatie (OM) las waarin geschreven werd over het schepenwerk. Er stond ook iets over dat je wel aan het stuur kunt draaien maar er niets gebeurd zolang je de auto niet in beweging brengt. “Toen dacht ik: met dat schip kun je naar al die landen en misschien kom ik er dan onderweg wel achter waar ik naartoe moet.”
De reis voerde naar onder meer Japan, Thailand, India, Zuid-Afrika… “Je leert al die verschillende culturen kennen, en het leuke is, je kunt natuurlijk ook op vakantie naar die landen, maar doordat je met schip komt, kom je echt bij mensen aan de keukentafel.” Aan boord ontmoette Sytske ook haar man, Alexander. En na twee jaar op zee keerden ze terug naar Nederland, trouwden en vestigden zich daar. Maar de passie en het enthousiasme voor het schepenwerk bleef.
“Met onze oudste dochter zijn we toen zij negen maanden oud was weer aan boord gegaan in Canada. Met ons tweede kind , een zoon van drie maanden, in Argentinië. En met een derde kind van zes weken oud zijn we in Maleisië opgestapt.” De familie Feddes was met korte onderbrekingen 15 jaar aan boord. “De beste tijd van mijn leven”, merkte een van de kinderen op. Ze hadden geen salaris en geen huis in Nederland om naar terug te keren. Maar daar maakte Sytske zich geen zorgen om. “Waar ga je nou wonen? vroegen mensen vaak, en dan zei ik altijd: we komen vast niet onder een brug.”
Voor het tweede zwangerschapsverlof, had het gezin bij aankomst in Nederland nog geen verblijf. “Maar de dag nadat we in Nederland waren aangekomen, kwam ik een oude bekende tegen in de supermarkt. En zij zei: ‘O, ik maak bij iemand schoon die nog wel een huis heeft.’ Het was een prachtig, vrijstaand huis met een hele oude boomgaard. De Heer voorziet altijd. We wonen er nu ook en ik zeg tegen iedereen: we hebben de rijkste Vader! Vijftien jaar niets verdiend en toch wonen we waar we wonen.”
Nu de kinderen bijna het huis uit zijn begint het weer te kriebelen. “Ik zei al tegen mijn man: ‘New season, even kijken hoe de Heer ons leidt”, zegt Sytske met pretlichtjes in haar ogen. “Misschien komen we weer terug… Ik vond het schip zó bijzonder. Er ontstond altijd van alles.” Overal waar ze wordt geplant deelt ze het Evangelie, al kan dat nu in Nederland soms wat lastiger zijn. Maar aan boord dienden zich voortdurend perfecte gelegenheden aan. “Je hoeft niet te koken of je kozijnen te verven, dus je hebt ook tijd over.”
Alleen al tijdens de korte wandeling van de hut naar de eetzaal vonden er bijzondere ontmoetingen plaats. “Je gaat heel snel de diepte in.” En dankzij het schip waren er altijd voldoende aanknopingspunten om over Jezus te praten. “Mijn man ging in de havens bij bemanning van andere schepen langs en binnen twee minuten kon je het Evangelie delen. ‘Je bent kapitein maar je krijgt geen salaris?’ werd er bijvoorbeeld gevraagd. ‘Hoe dan?’ Nou, vanwege Jezus…”
Iedere haven was als een bloem die langzaam openging, zo omschrijft Sytkse het. En bij vertrek kon je alleen maar vol verwondering terugkijken op alles wat God had gedaan. “In Nederland moest ik altijd weer afkicken.” De directrice van een weeshuis in Mozambique waar het team van de Doulos kwam helpen zei: “Jullie hebben in korte tijd zoveel meer gedaan dan wij in maanden kunnen doen!” En dat is nu juist het mooie aan het schepenwerk volgens Sytske. “Het schip komt maar even en bam! Je vormt snel diepe connecties en het effect is daardoor vaak groter.” Dit wil echter niet zeggen dat dit beter is dan zendeling en bedieningen die ergens voor de lange termijn actief zijn. De verschillende bedieningen versterken elkaar en het schip werkt als katalysator.
“Ze noemen het weleens de snelkookpan”, zegt Sytske. En dat geldt ook voor het proces dat het wonen op een zendingsschip in je eigen leven op gang brengt. Het samenleven met al die verschillende culturen, het intensieve werk dat je met God mag doen. Maar ook de praktische zaken, zoals het grenzen stellen en je tijd bewaken. Vooral dat laatste was een uitdaging als gezin.
“Dat zag ik op het schip, maar zie ik ook nu in Nederland: je kunt altijd wel bezig zijn. Ik zat eens in onze hut aan mijn twee kinderen voor te lezen; het verhaal van de vijf broden en twee vissen. Ondertussen zag ik door de patrijspoort buiten een enorme rij mensen op de kade staan. En ik dacht: ik zit hier maar voor te lezen, wat stelt het voor? Maar het was alsof de Heer toen tot mij sprak door het verhaal. Het hoeft niet veel te zijn, God kan er iets mee doen. En soms moet je er ook voor kiezen om iets niet te doen.”
Sytske herinnert zich een bemoedigingsavond voor zendelingen die ze op de Doulos organiseerden, waarbij Thank You van Ray Boltz werd gedraaid. “Dat gaat erover dat je in de hemel komt en er mensen op je afkomen die zeggen: omdat jij dit toen gezegd hebt of omdat jij toen dat kleine beetje geld hebt gegeven ben ik nu hier. Dankjewel.” De kleine dingen die je kunt doen, doen ertoe. “Maar ik zei het net ook tegen een groep in de stuurhut: als je een graad uit koers loopt, raak je al kilometers verwijderd van je einddoel. Het allerbelangrijkste is dat je in het centrum van Gods wil bent. Soms is dat doen, soms is dat ook gewoon zijn.”
Kom naar de Missiedag!
Tijdens de Missiedag openen wij onze deuren voor een dag vol gezelligheid, workshops, gebed en nog veel meer. Ontdek Gods wereldwijde missie, ontmoet missiewerkers en vind richting tijdens een speeddate met een van onze medewerkers...
