Maaike (23) vertrekt naar Albanië: “Geweldig als ik kan meegeven dat je mag dromen”
“Waar ik ook werkte, het was nooit helemaal je-van-het” vertelt Maaike van Keulen (23). Na veel baanwisselingen vond ze uiteindelijk voldoening in haar werk als onderwijsassistent. Toch sluimerde altijd ergens een verlangen naar meer. Maar toen haar hart plotseling sneller ging kloppen, kwam dat wel heel ongelegen…
“Ik zie jou ook nog wel eens gaan, riep de dominee me na, na afloop van de dienst waarin een gezin werd uitgezonden naar Albanië.” Tijdens hun presentatie over het kinderwerk dat zij deden, begon er in Maaike inderdaad iets te broeien. “Maar ik had net een appartement gekocht en een nieuwe baan waar ik heel enthousiast over was. Dus ik dacht: ik ga voorlopig helemaal nergens heen.” Langzaam ebde het speciale gevoel weg. “Ik bad er ook bewust niet voor, want ik dacht: als ik nu ga bidden, zegt God dat ik ergens heen moet en dat wil ik niet.”
Een paar maanden later zag ze een filmpje van Operatie Mobilisatie (OM) over de 3 miljard mensen die nog nooit het Goede Nieuws van Jezus hebben gehoord. “Ik zat achter in de zaal met tranen in mijn ogen. Toen durfde ik er wel voor te gaan bidden.”
Kort daarna deelde het Nederlandse gezin dat ze op zoek waren naar een onderwijshulp. “Dat was de eerste keer dat ik God zó duidelijk hoorde spreken.” Meteen appte Maaike dat ze interesse had. Het proces van uitzending werd in gang gezet, al kreeg ze wel steeds te horen: Je moet er wel echt goed over nadenken. “Maar ik wist zo zeker dat dit Gods wil was…”
Op biddag zei de dominee: Als je ergens voor bidt en je krijgt antwoord, blijf dan niet bidden om bevestiging. Dit was voor Maaike weer een teken. Ze zegde haar baan op en ging voor drie maanden naar Albanië. “Ik had vooraf al aangegeven dat ik ook wilde meekijken bij het missiewerk, en vroeg God om in die drie maanden iets van richting te geven omdat ik erna niets had.”
Naast haar werk in het gezin, ging Maaike ook mee naar de tienerclub. Toen het eens over gebed ging, werd ze diep geraakt door de vraag van een 13-jarig meisje. “Of ze ook mocht bidden voor haar toekomstige man. Ik dacht nog: waarom nu al?” Naderhand werd uitgelegd dat het heel normaal is dat er rond deze leeftijd een man wordt uitgezocht voor meiden. “De meeste tieners uit de Romagemeenschap hebben geen opleiding, geen toekomstperspectief. Dromen? Ze weten niet wat dat is…”
Op een gegeven moment kreeg Maaike dromen over die jongeren. Was dit Gods bevestiging dat er meer werk voor haar was? Ze wilde niet op haar gevoel of interesses afgaan en besloot er alleen met een teamleidster over te praten. “Zij was heel verbaasd. Ze bad al lange tijd om versterking voor het tienerwerk. We waren echt het antwoord op elkaars gebeden.”
Toen Maaike na die eerste drie maanden thuiskwam, zette ze meteen haar huis te koop. Toch was het proces dat volgde zeker niet makkelijk. “Er is natuurlijk iemand die niet wil dat je gaat”, merkt ze op. Fondsenwerving liep maanden vertraging op en verliep vervolgens stroef. Toffe activiteiten die ze met haar thuisfrontteam organiseerde leidden vaak tot teleurstellende resultaten. En in de periode dat ze eigenlijk naar Albanië had willen vertrekken liep ze ook nog de ziekte van Pfeiffer op, waardoor ze twee maanden op de bank lag.
“Het hele proces was confronterend, omdat het me liet zien hoe klein mijn geloof eigenlijk is. Hoe Nederlands. Ik heb alles wat je nodig hebt, en eigenlijk niets om voor te bidden. Zo voelt dat althans.” Afhankelijkheid van God was dan ook de kern van dit intensieve leerproces. “Ik heb gezien dat bidden werkt, en toch vergt mijn geloof nog wel wat aandacht. Op dit moment heb ik ook nog niet alle financiën binnen…”
Gods duidelijke roeping was haar houvast in dit alles. Ook hielp het dat God mensen op haar pad bracht die naar haar verhaal vroegen, zodat ze zichzelf hieraan kon herinneren. En steeds kwam Psalm 119:105 terug: “Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.” Maaike vult aan: “Het is een lamp voor je voet en geen schijnwerper voor heel de weg. We hoeven niet alles te weten. God geeft vaak alleen de volgende stap. Precies wat je nodig hebt.”
In vertrouwen mag je dan stappen zetten. “Zelf had ik nooit voor tienerwerk gekozen”, zegt Maaike lachend. Maar God legde de liefde voor tieners in haar hart. “Deze jonge mensen worstelen met alcohol, drugs en allerlei andere problemen. Het zou geweldig zijn als ik ze mee kan geven dat je mag dromen...”